De halftint die bij het vergeten hoort

Astrid de Pauw - Kijken
Astrid de Pauw – Kijken

De schilder doet het zo licht, zoekt steeds de halftint, die bij het vergeten hoort. Hij raakt aan de bron van elk verhaal, strijkt over de doorzichtige blouse die een vertelsel omgeeft.

Aldus K. Schippers in Voor jou (pagina 59), waarmee ik abusievelijk van de boekwinkel thuiskwam nadat ik door De Bruid van Marcel Duchamp was aangestoken. Dit citaat betreft Piet Moget, maar treft even zeker het werk van Astrid de Pauw en Barbara Helmer dat momenteel getoond wordt in Galerie Hommes.

Het werk van Astrid is met potlood getekend op schilderslinnen, en met de vingers uitgegumd tot de korrelige impressie van het onderwerp. Het meisjesgezicht,  of het slapende meisjeslichaam dat  het vertrouwen van de kijker vraagt. Intiem door het kwetsbare onderwerp en door de blik van de kijker die de vingertoppen van de maker volgt. Voelen met je ogen aan de zachtheid van de huid en het licht.

Barbara appelleert ook aan de tastzin van de kijker met haar impressionistische kleurtekeningen, maar de intimiteit zit niet in het onderwerp, maar in het gevoel dat de hand waarmee het werk gemaakt is van jou is. Elk lijntje is net getrokken, je zit met je neus op het werk en met het puntje van je tong tussen je tanden te kijken naar het brekende licht van de zon of van koplampen van tegemoetkomende auto’s.

Geen helderheid à Picasso of Armando, maar halftinten van de hand die over de doorzichtige blouse van het vertelde strijkt.

Het besproken werk maakt deel uit van de expositie “Nothing can be seen that is neither illuminated nor colored” in Galerie Hommes. Deze expositie bevat ook werk van Nina Boas, Driessens & Van den Baar, Marco Douma en Rolina Nell. En tegen zeer schappelijke prijzen nog te koop ook.

Een gedachte over “De halftint die bij het vergeten hoort

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *