‘Dance like a butterfly, sting like a bee’ – Gerben Mulder

taal1
Gerben Mulder – Puget Sound, New York 2014

De gouaches en collages die schilder Gerben Mulder aan het papier toevertrouwd, komen diep van binnenuit. De energie waarmee dit is gebeurd, zie je, voel je. Bij Galerie Frank Taal hangen veertien nieuwe werken van de in New York woonachtige schilder.

Leven is terugslaan

Het werk van Gerben Mulder (Amsterdam, 1972) is kleurrijk en lijkt abstract. Maar dat abstracte blijkt bij nadere beschouwing niet te kloppen. Puget Sound  geeft de geheimzinnige sfeer van de grote baai bij Seattle weer. Het diepe blauw in combinatie met de flarden witte nevel en de strepen licht, de pikzwarte lucht. De kou is bijna voelbaar. Op de collage Still Life with 3 Bottles dansen de drie flessen over het doek en op de grote gouache, 214 x 140 cm,  Dirty Flowers spat de bos bloemen obsceen van het papier af. Alles bruist en springt in de rondte van levensvreugde zou ik willen schrijven, maar dat is het niet. De ruis van de grote stad zie ik terug in zijn werk. Het zijn meer de klappen van een bokser die terug vecht en uiteindelijk telkens weer overwint. ‘Dance like a butterfly, sting like a bee’ om de grote kunstenaar Muhammad Ali maar eens te citeren. Leven is terugslaan en dat zie je bij Gerben Mulder. In die zin is het ook echt kunst uit NYC. Het heeft ‘guts’, maar de Europese wortels zijn niet afgesneden. Het geel van het impressionisme, de hoekige vormen van het constructivisme; het is allemaal in het werk van Gerben Mulder terug te vinden.

Na jaren van borden wassen en andere slecht betaalde baantjes in New York is Gerben Mulder doorgebroken als kunstenaar. Een recensie van Roberta Smith in de New York Times gaf hem een duw de goede kant op en na twintig jaar kan hij zich volledig richten op zijn kunst.  Het  resultaat van zijn doorzettingsvermogen is nu te zien. En wat moet ik er nog meer over zeggen? Niets. Ga kijken en, als je kan, ga kopen.

De solotentoonstelling  Still – Life van Gerben Mulder is t/m 21 november te zien bij Galerie Frank Taal.

Kunst kijken, hoe doe je dat?

MoMA1
Eén van Johan Idema’s kunstmuseumtips: Laat een kind je gids zijn.

Je bezoekt een kunstmuseum, je loopt wat rond, je kijkt naar een schilderij, een beeld of iets anders waar kunst op staat en wanneer je er genoeg van hebt ga je weer naar huis. Simpel, lijkt mij. Fout! Veel te simpel gedacht van mij. Het blijkt dat er drommen museumbezoekers zijn die na een ronde langs artistieke hoogtepunten teleurgesteld en ontgoocheld weer op straat staan. ‘Is dit het nou?’ brommen ze ontevreden: ‘Volgende keer maar weer Walibi.’ Om vervolgens strompelend op hun ‘museumbenen’ huiswaarts te keren. Gelukkig is er nu het boek How to visit an art museum van Johan Idema.

Ik wilde ook meer, beter en een dieper inzicht, een kunstbelevenis.

Johan Idema is kunstadviseur en pleitbezorger van vernieuwing in de kunstwereld. Idema is in elk geval een goed pleitbezorger van zijn boek want ik zag hem bij De Wereld Draait Door aan tafel zitten en ook een flink aantal kranten en bladen had een plek ingeruimd voor een bespreking van zijn boek. Het maakte me nieuwsgierig. Ik wilde ook meer, beter en een dieper inzicht, een kunstbelevenis.

Voordat hij de lezer 32 tips geeft voor een interessant en verrijkend  kunstmuseumbezoek, legt Idema verantwoording af over het hoe en waarom van How to visit an art museum. De boosdoener is de ‘white cube’. Ooit uitgevonden om moderne kunst in een contextloze  omgeving te kunnen bekijken, is het nu een steriele saaie doos geworden waarin de kunstliefhebber aan zijn lot wordt overgelaten. Nu heb ik het idee dat die witte kubus tegenwoordig voornamelijk vanwege praktische redenen te vinden is in de galeries en dat musea allang bezig zijn kunst op vele andere manieren te presenteren. Ze moesten wel na de discussie van de afgelopen jaren vol verwijten over kunstelites in ivoren torens die van ‘onze’ belastingcenten onbegrijpelijke ‘kunstdingen’ tentoonstelden. Wat dat betreft vind ik het fundament onder How to visit an art museum niet zo sterk. Maar met de tips kunnen we wat beter uit de voeten.

boekSommige tips zijn wat suf – bekijk eens een schilderij met muziek – andere heb ik al in de praktijk gebracht, bijvoorbeeld door de Kunstkidkenners in een museum los te laten.  Maar praat eens met een suppoost, praat sowieso wat vaker over kunst en probeer niet alles in een museum te bekijken, maak een selectie, kies je eigen meesterwerk, soms komt Idema met een voor de hand liggend advies, maar toch zijn dit voor veel museumbezoekers goede tips. Bijvoorbeeld, de abracadabra waarmee kunstkenners argeloze museumbezoekers om de oren slaan dient terecht genegeerd te worden. Daarmee mogen ze elkaar vermoeien.  Maar hij doet ook een beroep op de museumbezoeker om zich te verdiepen in de kunstenaar of in een bepaalde kunststroming. Zo levert het boek toch veel bruikbare suggesties op. Mag in geen enkele museumwinkel ontbreken, zou ik zeggen, maar dat heeft Johan Idema ook al bedacht. Het boek is niet voor niets in het Engels.

How to visit an art museum van Johan Idema. Uitgegeven door BIS Publishers en voor € 15,– te koop bij de betere boekhandel en museumwinkel.

Het menselijk gedrag – Showroom Mama

mama1
Bruno Zhu – Running Lady I & III, 2014

Vijf kunstenaars kregen van Showroom Mama de opdracht de onderstroom in het menselijk gedrag vast te leggen, bewuste en onbewuste rituelen te vertalen in beelden. Undertow is het onevenwichtige resultaat. Toch interessant om de interpretatie van de kunstenaars te bekijken, hoewel bij mij af en toe het kwartje niet viel.

Bruno Zhu laat series van twee foto’s zien,  die vlak na elkaar gemaakt zijn. Een handeling vindt plaats en de kijker mag gaan invullen. Een man en een vrouw omhelzen elkaar. Op de tweede foto loopt de vrouw naar links en de man kijkt afwezig de andere kant op. Wat is hier aan de hand?  Een kartonnen ‘cut-out’ van een hardlopende vrouw staat bij het afval. Geleund tegen een stapel dozen afval ziet het er vreemd uit. Dit vind ik al een sterk beeld. Op de tweede foto grist een hand de ‘cut-out’ mee. Wie dit doet zien we niet. Naar het waarom moeten we raden. Maar wat vinden we zelf van de beelden? Maakt het uit dat er een mens staat afgebeeld, en dat het een vrouw is. Is dit een ontvoering? Vrouw wordt meegesleurd?

mama5Op de foto’s  van Ursula Jernberg komt geen mens voor. Wel veel natuur en de stof H2O in verschillende verschijningsvormen, zowel vloeibaar als in dampvorm. Mooi landschap dat uitnodigt tot een stevige wandeling maar veel verder kom ik niet. Een raadselachtige bijdrage, maar waarschijnlijk schiet mijn verbeelding te kort.

mama3 Iztok Klančar nam zichzelf en zijn belevenissen in het homocircuit tot uitgangspunt. Dit leidde tot de fotoserie en de video Reverence. De beelden zijn tamelijk expliciet en plaatsen de kunstenaar in de hoofdrol. De plekken, de gevolgen, de handelingen, we krijgen het allemaal te zien in rafelige en groezelige opnames.

mama2Menselijke Dingen van Gitte Hendrikx springt in het oog. Het is een kostuum gemaakt van vloerbedekking dat gekruisigd is opgehangen aan een metalen constructie. Meer nog intrigeert mij de video The best music piece I ever made. In beeld staat een groep musici en spelen voor zichzelf. De samenhang is er wel. Iedereen in zijn eigen universum en toch is het een geheel. Het geluid bij de video is een zachte prettige kakofonie van alle instrumenten door elkaar.

mama4Naar de grote foto uit het boek Orde van Dienst van Henk Otte kan je lang kijken. In het boek staan foto’s genomen in de Nederlandse ‘bible belt’. Mannenbroeders en de plekken waar ze vergaderen en bidden in beeld gebracht. De uitvergrote opname laat een groep zelfbewuste mannen zien. Ik speur naar een spoor van twijfel, maar ik zie een groep onverzettelijke mannen.

Undertow t/m 30 november in Showroom Mama

Wendelien van Oldenborgh (Spangen revisited)

Lentz2
Wendelien van Oldenburgh – Footnotes to Beauty and the Right to the Ugly (Wallprint)

Op expeditie in het wilde westen van Rotterdam betekent voor mij dat ik terug ga naar mijn roots. Terug naar Spangen waar ik opgroeide, en waar heel lang het enige kunstwerk een door Berlage ontworpen monument voor de socialist Spiekman was. De glas in lood mozaieken van Theo van Doesburg in de bovenlichten van de woningen aan de Spaanse Bocht waren allang gesneuveld en het Justus van Effenblok van architect Brinkman verpauperde. Het was een plek waar je beter niet kon komen, zoals zoveel plekken in Spangen.

Footnotes to Beauty and the Right to the Ugly

Maar het Justus van Effen complex is schitterend in haar oude glorie hersteld en in het voormalig badhuis is  kunstgalerie Wilfried Lentz gevestigd. Ik was er op 4 oktober toen de  tentoonstelling met videowerk van Wendelien van Oldenborgh, winnaar van de Heinekenprijs voor de Kunst, geopend werd. Het werk heeft de intrigerende titel Footnotes to Beauty and the Right to the Ugly en komt voort uit een experiment in buurthuis ‘Het Karregat’ in Eindhoven. Het buurthuis is onderdeel van een optimistisch ontwerp waarbij een school, een supermarkt, een café en een gezondheidscentrum onder een dak werd samengebracht. Van Oldenborgh legde de gedeeltelijke mislukking van dit bouwproject vast waarbij de architectuur een belangrijke  rol speelt in haar video. Footnotes bestaat uit twee korte films, een split-screen projectie,  tekeningen en een grote fotoprint op de muur.

Wat bij Wilfried Lentz te zien is, maakt me nieuwsgierig naar het volledige werk. Toch is dit een volwaardig op zichzelf staand kunstwerk waarin met de beelden van de mensen en de architectuur een goede weergave van ‘Het Karregat’ gegeven wordt. Een vorm van socialistisch optimisme en de gedachte van de maakbare samenleving die ook hier niet lukte. Het past wel bij deze plek in een buurt die ook uit zo’n zelfde idee is ontstaan. Wanneer ik door één van de ramen van de galerie naar buiten kijk lentz1, zie ik mezelf nog steeds rijden met mijn krantentassen achterop met daarin Het Vrije Volk, de krant die vrijwel iedereen las en nu niet meer bestaat. Nieuwe tijden, het voelt als een overwinning om op deze plek in een kunstgalerie te staan.

Footnotes … is een voorpublicatie van het videowerk Beauty and the Right to the Ugly dat op 22 november in premiere gaat in  het  Van Abbemuseum in Eindhoven en is t/m 15 november te zien bij Wilfried Lentz, Justus van Effenstraat 13 Rotterdam.

Op de 4th floor bij Wilfried Lentz is nog steeds de expo Homing te zien waarbij alle kunstenaars die zijn verbonden aan de galerie werk laten zien.

The Art of Travelling – RAM

ram1
Marjolijn van den Assem – Sgelare (5), 2008/2010

In het voormalig postkantoor aan de Van Vollenhovenstraat 14 in Rotterdam is een aantal werken bijeen gebracht die het onderweg zijn tot kunst hebben verheven. In Galerie RAM hebben tien kunstenaars op diverse manieren The Art of Travelling omgezet naar  kunst.

Papieren 3D objecten en de werken op papier van Marjolijn van den Assem die bij RAM te zien zijn, hebben allemaal een zekere onrust in zich die bij het reizen hoort. Het is allemaal vitaal en  buitengewoon expressionistisch werk waar de reislust van afspat. Niet altijd gaat het om fysiek onderweg zijn maar het kan ook een denkweg zijn die afgelegd wordt.

de taal van de dooiwind

Aanstaande zondag 19 oktober om 16:00 uur wordt van Marjolijn van den Assem bij galerie RAM het boek de taal van de dooiwind gepresenteerd. In het prachtig uitgegeven  boek vol schitterend uitklappagina’s staan kunstwerken afgebeeld van Marjolijn van den Assem, die zijn geïnspireerd op het werk van de filosoof Friedrich Nietzsche. Het boek is uitgegeven bij Timmer Art Books en kost € 37,50.

ram5 Nation for two heet de fascinerende video van het kunstenaarsduo Chaja Hertog en Nir Nadler. Een man en een vrouw graven een tunnel naar elkaar. Vanaf twee verschillende locaties op deze planeet (Israel en Nederland?) ploegen ze zich onvermoeibaar een weg onder het aardoppervlak. Onder de muur die Palestina van Israel scheidt, door zee en land, door de modder, overal zoeken zij als twee mollen hun weg om uiteindelijk elkaar in de armen te vallen. De video is gedeeltelijk in stop-motion-animation gemaakt en moet een tijdrovende klus geweest zijn.

In de talent room is de reis naar Thailand van Merel Brugman te bekijken. Merel vertelde over haar reis op de sociale media. Kennissen, vrienden en familie reageerden enthousiast. Alleen Merel is nooit op reis geweest. Thuis knutselde zij op haar computer foto’s in elkaar. Die zijn bij nadere beschouwing toch heel erg nep zijn, maar kennelijk goed genoeg om in deze vluchtige samenleving haar omgeving te laten geloven dat ze echt op reis was. Op een muur hangen de foto’s van de reis. Op de andere muur hangen de originele ram2foto’s die ze gebruikt heeft en zelfs het pakje Knorr voor de echte Thai-maaltijd die op een van de foto’s te zien is. Hoe sportief waren de vrienden toen ze hoorden dat ze erin gelopen waar? Hoeveel andere zaken nemen we voor waar aan terwijl onze kennis gebaseerd is op halve waarheden. Hoe makkelijk zijn wij te manipuleren. Op een relatief eenvoudige wijze roept Merel Brugman deze vragen op.

Verder is er werk te zien van Yoeri Guépin, Lena Lapschina, Fatima Barznge, Noëlle Cuppens, Paul van den Hout, Julien Grossmann, Jannie Regnerus, Frank van der Salm en heeft Timmer Art Books (TAB) een tafel vol prachtige boeken staan.

The Art of Travelling t/m 2 november in RAM, Van Vollenhovenstraat 14 Rotterdam.

[blauw] : ‘point – type’

sauter6

Vandaag openen de exposities [blauw] van Willy de Sauter en ‘point – type’ van Dominique de Beir bij Galerie Phœbus in Rotterdam. Blikvangen kreeg een ‘sneak preview’.

Willy de Sauter – [blauw]

Wanneer ik de bovenruimte van Galerie Phoebus binnenloop stokt mijn adem. Dit is werkelijk betoverend mooi. Het geel van een van de werken van Willy de Sauter heeft een enorme aantrekkingskracht. Van dichtbij zie ik dat de kleur niet helemaal monochroom is. Nuances verraden de zorg waarmee dit werk tot stand is gebracht. Andere werken in de grote zaal van Phoebus hebben ook zo’n prachtige textuur. ‘Beenderlijm van konijnenbotten, pigment en krijtrots’ vertrouwt galeriehoudster Mirjam de Winter mij toe. Met een paletmes secuur aangebracht op paneel, laagje na laagje, met een verbluffend resultaat. Een serie van veertien panelen in een kleurschakering van lichtblauw naar zwart zou als één werk bij elkaar moeten blijven. Op een blauw geschilderde tafel liggen vier panelen van verschillende dikte in een lichte kleur en dan natuurlijk de blauwe panelen, dat blauw … Ik begin te fotograferen, maar dit laat zich niet op een foto vastleggen.

Dominique de Beir – ‘point – type’

beir5Het heeft ook iets wreeds. Alles wat Dominique de Beir maakt is geperforeerd. Een kleine werk oogt heel fragiel. Vanuit een rechthoek waaieren rode vlekjes die later oplossen in een vlak van bleke gele vlekken. Als de afdrukken van gewonde vogelpootjes. Bij nadere inspectie blijken het kleine driepuntige perforaties te zijn.

Bij ander werk zie ik diezelfde fascinatie voor perforeren. De geperforeerde rollen, die mij doen denken aan ouderwetse ponskaarten of rollen voor een pianola,  zijn afkomstig uit een verlaten kledingfabriek. Hiermee werden machines aangestuurd die borduurpatronen aanbrachten op de stof. De Beir heeft haar eigen patroon aangebracht op de rol. ‘Vroeger fascineerde mij het brailleschrift enorm,’ Dominique de Beir vertelt dat ze daarna met perforatie ging werken. Niet alleen kleine gaatjes prikken maar ook stampend gaten stansend. Die agressie is terug te zien. Hoe klein en fragiel sommige kunstwerken ook zijn.

De exposities [blauw] van Willy de Sauter en ‘point – type’ van Dominique de Beir openen vanmiddag om 15:00 uur bij galerie Phœbus Rotterdam en zijn daarna t/m 16 november te zien.

Het Pulsarlab

pulsar1
Grafische partituur

Ondertussen bij Stroom het project Pulsar van Pim Piët en Anna Mikhailova.  Geïnspireerd door roterende neutronensterren startten zij in 2011 het project Pulsar dat energie, ritme, structuur en gelaagdheid in verschillende verschijningsvormen behelst. Dat is nogal wat.

pulsar4Een gebrek aan ambitie kan deze onderneming niet worden verweten. ‘Een innerlijk ritme dat allerlei processen in de wereld aanstuurt, van onze hartslag tot de beweging van de aarde’, zie ik op de website van Stroom staan. Ik stap de expositieruimte Ondertussen binnen en betreedt een laboratorium van het gedroomde.  Een grafische partituur hangt aan de muur, uit een skateboardvormig object komen georganiseerde geluiden, als een ruimtestation hangt een kunstwerk in de lucht, op tafels zie ik bouwtekeningen van onbekende fenomenen met daarop als een soort mikado zwarte stokjes, alsof ik een experimenteel proeflokaal ben binnengestapt en de ingepulsar3nieurs die hier hun fantasie op hol laten slaan met lunchpauze zijn. Deze mysterieuze mix zorgt voor een prachtig amalgaam waarbij de kleuren en composities als een soort kwik de bouwstenen bij elkaar houden. Een associatie met constructivisme dringt zich op, maar dat draagt juist bij aan het gevoel van onderzoek en experiment.

pulsar2Pim Piët en Anna Mikhailova creëren uit verschillende disciplines een fascinerend geheel. Eerder was hun Pulsar Project al te zien in ateliercomplex De Spanjaardshof in Den Haag (2011) en in de Ketelfactory in Schiedam (2012). Nu maar hopen dat die PRO subsidieregeling doorgaat. Deze stand van zaken maakt mij erg nieuwsgierig naar het verder verloop van dit project. Waar het naartoe gaat en waar het eindigt. Als het eindigt, want het oneindige is natuurlijk onderdeel van het Pulsar Project.

Pulsar Project van Pim Piët en Anna Mikhailova in Ondertussen bij Stroom in Den Haag t/m 26 oktober

pulsar5

De donkere cirkel

stroom4
Noam Toran -Desire Management, 2005 (video still)

Enige tijd geleden las ik de roman The Circle van Dave Eggers. De expostitie A Glass Darkly in Stroom sluit mooi aan op het thema van dit boek. Over transparantie, de frictie tussen het private en het publieke, en wat het betekent om in een transparante wereld te leven. Uitgangspunt van de expo is het boek Glasarchitektur van Paul Scheerhart dat honderd jaar geleden verscheen. Wat beteken de idealen van een transparante samenleving nu?

stroom2bMijn uitgangspunt is The Circle en daarin wordt de samenleving ontwricht door de filosofie van een groot bedrijf (á la Apple, Google) dat luidt dat privacy diefstal is en dat alle kennis gedeeld moet worden. Een volledig transparante samenleving is het ideaal, geen geheimen. A Glass Darkly  duikt dieper in deze materie. In de tentoonstelling sta ik lange tijd tussen twee schermen waarop video’s van Imogen Stidworthy te zien zijn. Sacha (2011) is een opname van Sacha van Loo, die voor de politie stemopnames analyseert. De blinde Van Loo luistert naar de akoestische eigenschappen van de opname en beschikt over een grote kennis van talen en dialecten. Stidworthy leest een verhaal voor in het Russisch en Van Loo analyseert. Op het andere scherm is het werk Scan (2011) te zien. Het beeld van een 3D scan van een stad glijdt over het scherm. Het klopt niet maar het is alsof ik zie wat Van Loo hoort. Bij elkaar geven de beelden een akelig gevoel van complete transparantie. Alles is zichtbaar, hoorbaar. Geen privé, geen geheimen.

Een ondoorgrondelijke wereld van computernerds

De vluchtroutes voor data en de digitale onderduikadressen van de duistere wereld van hackers. Black Transparancy bestaat uit een video en maquettes van ontwerp- en onderzoeksstudio Metahaven. Een ondoorgrondelijke wereld van computernerds op zoek naar een transparante wereld. De tegenstelling is dat zij dit moeten doen vanuit (digitale) safe havens. The Good Ship Anonymus zou zo’n veilige plek kunnen zijn. Een containerschip afgeladen met dataservers dat veilig in internationale wateren verblijft. Metahaven heeft de maquette al klaar.

stroom3Geïnspireerd door het visionaire ontwerp van een kristallen stad van architect Bruno Taut uit 1919,  maakte Iman Issa met haar video Images of a Center (2011) haar eigen versie van een transparante stad. De Art House Index van Vermeir & Heiremans zet ongrijpbare zaken als kunst en woningen om in een data-index waarmee investeerders aan de slag kunnen. Bij de video van de AHI-advertentie ligt een folder met daarin een interview over AHI met Frank Goodman, cosmopoliet, alchemist en bankier.

het laatste bastion

De man die zijn tranen opvangt, zodat zij door de thee van zijn vrouw gemengd kunnen worden, is een van de vijf verlangens die Noam Toran laat zien in de video Desire Management (2005). De woning is het laatste bastion waar mensen, zonder bekeken te worden, aan hun geheime verlangens kunnen toegeven. Een wat oudere video maar nog steeds relevant in deze context. Hoe meer we worden blootgesteld, hoe meer we onze blik naar binnen richten.

Bij de receptie van Stroom is een vinyl plaat te krijgen met daarop een geluidsopname die Natascha Sadr Haghighian & Rashad Becker met contactopnames maakten van twee Berlijnse gebouwen: het Rijksdaggebouw en het Sony-Center. Beide gebouwen bestaan voor een groot gedeelte uit glas. Of dit uit de opnames op te maken is? Wellicht kan Sacha van Loo me daar meer over vertellen.

Het onheilspellende gevoel dat bleef hangen na het lezen van The Circle wordt bevestigd door The Glass Darkly. Honderd jaar geleden droomden architecten van een transparante samenleving. De droom is op weg een nachtmerrie te worden. It’s a bird … it’s a plane … it’s a drone.

A Glass Darkly is t/m 23 november te zien bij Stroom in Den Haag.

Goud uit schroot

nest1
Navid Nuur – Mineralium, 2014

Navid Nuur maakt goud van uw zout. Mooie slogan maar, ik geef het toe, een beetje plat. Daarom heb ik hem maar niet als kop gebruikt. Neemt niet weg dat kunstenaars wel als alchemisten gezien worden. Uit schijnbaar waardeloze materialen maken zij een kunstwerk dat meer is dan de som der delen. In Nest is een expositie te zien waar dieper op deze gedachte wordt ingegaan.

nest2De metalen deeltjes in het kunstwerk Mineralium van Navid Nuur waaieren uit als zwarte bloemen op een witte vulkaan. In de berg zout zitten magneten ingegraven waardoor dit patroon ontstaat. Vocht dat zich opslaat in het zout, zorgt ervoor dat het ijzervijlsel langzaam verkleurt. ‘Art in progress’, een alchemist aan het werk zou je kunnen zeggen. Een ander werk van Nuur bestaat uit puur vitamine D poeder op doek. Onder invloed van ultraviolet (zon)licht maakt ons lichaam vitamine D aan. Wij zijn zelf het medium dat zonlicht transformeert in deze stof. Wij hebben deze stof nodig om onze fysieke machine te laten werken, en we hebben het licht nodig om dit kunstwerk te kunnen zien. Dit werk oogt simpel, maar de gedachte is complex.

Er zijn meer van dit soort kunstwerken. De kunstenaar laat door middel van een slimme technische truc het perspectief op een gewoon voorwerp kantelen. Oscar Santillan heeft voor zijn werk Lost Star een exemplaar van het boek Cosmos van de filosoof Humboldt met een chemisch proces ontdaan van alle inkt. Die inkt ligt in de vorm van een klein zwart balletje naast het het boek waarvan de pagina’s nu blank zijn. De kennis van Humboldt geconcentreerd in dit druppeltje inkt. De lege bladzijden staan er ontsteld bij.

smerige schoonheid

Nog een. Frank Ammerlaan heeft een techniek ontwikkeld om te kunnen schilderen met chemicaliën. Op zijn schilderij zie ik grote druppels olie die op water drijven. Het is de smerige schoonheid van een product dat ons milieu kapot maakt, maar ook van een stof waarvan wij afhankelijk zijn. We kunnen niet meer zonder.

Curatoren Will Lunn en David Rickard hebben een tentoonstelling samengesteld waarin transformatie centraal staat en waarbij je je kan afvragen waar kunst begint en wetenschap eindigt. ‘DUST + WATER PUT SOMEWHERE/BETWEEN THE SKY & THE EARTH’ laat Lawrence Weiner mij weten. Ja, meer is er niet voor nodig.

Alchemy t/m 2 november in Nest Den Haag,

Deelnemende kunstenaars: Frank Ammerlaan;Myriam Holme; Alastair Mackie; Navid Nuur; David Rickard; Oscar Santillan &Lawrence Weiner.