Kill Videodrome! Long live the New Flesh!

eye6
Televisie uit Videodrome(1983) – David Cronenberg

Videodrome van David Cronenberg uit 1983 was een grensverleggende film. Het absurde verhaal, de bizarre special effects en het paranoïde wereldbeeld van de regisseur zorgde ervoor dat ik in een geheel andere staat de bioscoop verliet dan toen ik hem betrad. De kreet “Kill Videodrome! Long live the new flesh!”, waarna acteur James Woods met een kogel een einde maakte aan zijn filmpersonage, galmde lang na in mijn hoofd. Wat was dit? Waar ging dit over? In Eye Amsterdam is een tentoonstelling te zien over het werk van David Cronenberg.

eye3Veel van de films van David Cronenbergs gaan over infecties, over virussen die het menselijk lichaam binnendringen en daar voor uitzonderlijke effecten zorgen. In Videodrome (1983) wordt met een televisiesignaal een signaal meegezonden waardoor in de hersenen een tumor ontstaat die voor hallucinaties zorgt . De film verlaat de realiteit om er niet meer terug te keren. Televisies komen tot leven en bij hoofdrolspeler James Woods ontstaat een soort opening in zijn buik waar videobanden in passen. Werkelijkheid en fantasie worden een onontwarbare kluwen. De bewoners van een flatgebouw in Shivers (1975) raken geïnfecteerd met een parasiet die hen verandert in seksverslaafden.  In Dead Ringers (1988) opereren tweelingbroers vrouwen aan onduidelijke interne mutaties. Daarvoor ontwikkelt een van hen een opmerkelijk instrumentarium.

alles handgemaakt en
uit het pre-computertijdperk

De kwetsbaarheid van het menselijk lichaam, de onweerstaanbare aantrekkingskracht van angst, de vrees voor virussen en parasieten, alle thema’s uit de films van David Cronenberg komen aan bod in de tentoonstelling in filminstituut Eye. Maar de tentoonstelling is ook leuk wanneer je nog nooit een film van Cronenberg gezien hebt. Zijn films worden er vertoond, maar wij waren het meest onder de indruk van de rekwisieten uit de films. De televisie uit Videodrome met de uitstulpende beeldbuis met daarin een hand met pistool, de bottenpistolen uit eXistenZ, de operatieset uit Dead Ringers; alles uit het pre-computertijdperk, handgemaakt. Op video wordt toegelicht hoe de rekwisieten zijn gemaakt en toegepast, maar de voorwerpen staan ook op zichzelf. Mooi gemaakte objecten die voortkomen uit het uitzonderlijke brein van David Cronenberg. De beelden van Cronenberg zijn af en toe wel heftig en tere kinderzieltjes kunnen gekwetst worden, maar kidskunstkenner Sem (11) was niet uit het veld geslagen door de ‘gore’ van Cronenberg, eerder gefascineerd. Hij verbaasde zich over de mysterieuze objecten in de vitrines en raakte geïntrigeerd door de video’s waarop de ‘special effects’ werden uitgelegd. ‘Zonder computer?’ ‘Ja, zonder computer.’

David Cronenberg – The exhibition t/m 14 september in Eye Amsterdam

Papier Biënnale Rijswijk

papier1
Wade Kavanaugh & Stephen B. Nguyen – Sluice (2014)

Sluice, het kunstwerk van het New Yorkse kunstenaarsduo Wade Kavanaugh en Stephen B. Nguyen, lijkt de kleine zaal van Museum Rijswijk uit haar voegen te laten barsten. Als een organisme dat vecht voor levensruimte drukt het reusachtige papieren sculptuur tot de muren het begeven. Indrukwekkend en verrassend, de Papier Biënnale Rijswijk 2014 heeft meer van dit soort  surprises.

in Museum Rijswijk gaat
het de sinistere kant op

Hoeveel verschillende verschijningsvormen heeft papier? Ik ken het werk van Marjolijn van den Assem die heel vaak papier gebruikt in haar werk, als materiaal maar ook als drager van informatie. Papier is kwetsbaar, je scheurt het zo doormidden, maar het kan ook snijden als een mes. Een paar maanden geleden zag ik in De Witte Slagerij in Crooswijk het werk van Joris Kuipers. Goodbye George, burn the ship come spring is gemaakt van papierpulp, papier en karton. Als een patholoog anatoom had hij een papieren lijk uit elkaar gerafeld opgehangen in de kraakheldere ruimte van De Witte Slagerij in Crooswijk. Op de Papier Biënnale Rijswijk zou het meer duistere deel van dit werk te zien zijn. Nu vond ik zijn werk in De Witte Slagerij al behoorlijk duister maar inderdaad hier in Museum Rijswijk gaat het de sinistere kant op. Het werk van Joris Kuipers hangt in de grote zaal, als een macaber middelpunt van de Biënnale.

papier5Gek genoeg raakt op de Papier Biënnale het materiaal uit het zicht. ‘O ja, van papier’, denk ik. In de grote zaal hangt een aantal werken van de Belgische kunstenaar Paul Bourgeois. Een woestijnlandschap van aardse kleuren. Het zou zo van stof of ander materiaal kunnen zijn. Van dichtbij zie ik allerlei intrigerende details. Bourgeois gebruikt oude affiches die hij perforeert en verder bewerkt. Het resultaat is een ruwe braille van verweerd papier. Een groot werk van de Canadese kunstenaar Andrée-Anne Dupuis-Bourree beslaat een hele hoek. Tot kleine doosjes gevouwen papier, beschilderd met streepjes, krasjes. Het zijn pixels die samen een groot kunstwerk vormen dat als een wolk vol regen dreigend  in de hoek van de grote zaal hangt.

In de oudbouw van het museum krijgen de werken minder ruimte. Het van bakpapier gemaakte Der Sekretär van Ulrike Lindner hangt wat opgepropt. Toch ook hier weer veel bijzonders. Helene Briels speelt met licht en François de Plessis heeft voor zijn kunstwerk Dryland boeken bestaande uit van verschillende kleuren en samenstelling doorgesneden en daarvan een soort eilandengroep geconstrueerd. De snoepkleurige archipel hangt als een kermiskraam aan de muur. Veel moois te zien in Museum Rijswijk. Messcherpe expo over een kwetsbaar materiaal.

Bij de Papierbiënnale is een rijk geïllustreerde catalogus verschenen (Ned/Eng)  Auteur: kunsthistoricus Frank van der Ploeg, € 19,75.

Papier Biënnale 2014 in Museum Rijswijk t/m 26 oktober

Geef ons heden Peter Koene

De minnaar was henen… (15 maart 2012)

Begin dit jaar was ik te gast bij het Grafisch Atelier Den Bosch waar een aantal kunstenaars hun werk presenteerde. Eén van hen was Peter Koene. Van hem kocht ik een paar door hemzelf uitgegeven boekjes met pentekeningen. De tekeningen toonden zelfspot, humor, musisch talent, taligheid. Zijn werk deed me denken aan de etsen van Hans Andringa, dezelfde kwaliteit maar dan luchtiger en taliger. Waren dit lollig bedoelde tekengrapjes? Spelingen met de pen?  Het dagelijks schroot is de naam van zijn website, in het Frans La peine quotidienne, en in het Engels The daily breath. Bovenaan die site heeft hij Jules Renard geciteerd: het leven is kort, maar de verveling maakt het langer.  Hmm. Daar moest ik meer van weten.

Peter publiceert nu meer dan vijf jaar bijna dagelijks een pentekening op deze site (en sinds enige tijd ook op Facebook). Op zich al een prestatie. In veel tekeningen figureert hij zelf, zichtbaar als het baardige mannetje dat aan zijn eigen tekening werkt. Een opzichtige dubbele bodem, maar met meer diepgang dan op het eerste gezicht lijkt. Dat blijkt na beluistering van het uitstekende interview van Gijsbert van der Wal met Peter Koene uit 2013: Peter wordt al jaren geïnspireerd door de onbereikbare muse Nina, die -dat wetende- op veel tekeningen als het vrouwtjesfiguur te herkennen blijkt. Dit werk is dus het schroot dat van hem resteert nu de liefde onbereikbaar is gebleken. De verveling die schrijnt, en met humor in de vorm van een tekening wordt bestreden.

Deel (6 augustus 2014)

De tekeningen gaan niet over Peter (of muse Nina), maar over de dagelijkse sleurtocht van ons leven (degenen die elke dag leven alsof het hun laatste is kom ik alleen in mijn portiek tegen, vluchtend voor het licht van diezelfde dag – maar dat terzijde). Met veel kundigheid en humor vermomd in een tekening waarin hij dagelijks de waarheid laat sneuvelen. Kunst liegt de waarheid.

Enfin. Luister zelf naar het interview.

Peter meldt dat hij is geïnspireerd door het werk van Thé Tjong-Khing en Pierre Kemp, de eerste een bekroond illustrator, de laatste een (met Hollandse arrogantie?) onderschat  dichter. Ik denk aan Peter Koene als aan Simon Carmiggelt, die met dezelfde vaardigheid de waarheid loog. En beiden onderschat meen ik.

Ik bekijk nu regelmatig met een glimlach de laatste tekeningen op zijn site Het dagelijks schroot.  Welke uitgever durft dit aan?

Blog op vakantie

zeeboot
Matti Suuronen – Futuro

Blikvangen verlaat tijdelijk de bloggosfeer. Wij pakken de koffers, starten onze vliegende schotel en gooien het blog voor een paar weken op slot. In september zijn wij terug en gaan we verder waar we gebleven waren.

Tips voor trips:

  • Ampelhaus – De nieuwe tentoonstelling Unter Zwischen
  • Leipzig – If paradise is half as nice  – Ook dit jaar gaan Daan Botlek, Ties ten Bosch, Bram Braam, Pim Palsgraaf en Willem Besselink aan de slag in hun industriepand in Leipzig. Hou de ontwikkelingen in de gaten op hun website of de site van Galerie Frank Taal.
  • Cinema Joostens in Mu.ZEE in Oostende. Prachtige overzichtstentoonstelling met collages en installaties van de Belgische avant-garde kunstenaar Paul Joostens.

Voor degenen die nog wat vakantiegeld overhebben: hier de links naar de crowdfunding sites van het Ampelhaus, De Hommage en ook de vijf mannen in Leipzig zijn op zoek naar financiering .

 

Kijkdoos Ampelhaus

slide10

Er werd gebeukt, gezaagd, geboord, zweet gutste. Er werd aangepakt, maar nu is het klaar. Morgen, zaterdag 12 juli opent de tentoonstelling Unter Zwischen in het oranje huis op het kruispunt bij het enige stoplicht in Oranienbaum (De).

Geht Ost, junger Mensch

Als de berichten, die ons in 010 bereiken, kloppen dan belooft Unter Zwischen in het Ampelhaus weer net zo’n geweldige tentoonstelling te worden als King Size van vorig jaar. Hun Facebookpagina belooft in elk geval veel goeds. Kunst, design, hergebruik en transformatie zijn weer de steekwoorden en deze keer zullen voor de eerste maal Duitse kunstenaars deelnemen. Onder andere het werk van Studio Alma Bekk und Anja Wolf en Martijn Hesseling kan je aantreffen in deze expositie die is georganiseerd en samengesteld door Gemma van Bekkum, Rolf Bruggink en Niek Wagemans. Dat de brandweer vorig jaar de eerste verdieping afkeurde, bracht Oscar Prinsen op het idee om twee gaten in het plafond te zagen. Nood werd deugd en de expositie op de eerste etage was met een stalen trapinstallatie vanaf de begane grond toch te zien. Dit jaar ging Oscar de diepte in en maakte hij de kelder op een even ingenieuze manier toegankelijk. Avontuur en kunst volop in het Ampelhaus!

Daarom ‘Geht Ost, Junger Mensch’ naar Oranienbaum, halfweg tussen Berlijn en Leipzig. Er is een beperkt aantal slaapplekken in het Ampelhaus, maar in Oranienbaum en omgeving vind je moeiteloos een onderkomen.

Unter Zwischen 12 juli t/m 20 september in het Ampelhaus, kruispunt Bauerstrasse en Schlossstrasse, Oranienbaum (De).

ampelhaus1

 

Figure That

Frank Taal
David Adams – Bread and Butter

Galerie Frank Taal gaat de zomer in met een overzichtstentoonstelling. Taal laat met Figure That zien wat hij in huis heeft: twee ruimtes vol divers talent is het resultaat.

Galerie Frank TaalEen aantal kunstenaars is al een eerder vernoemd op dit blog zoals Daan den Houter, Willem Besselink, Midas Zwaan, Bram Braam en Aeneas Wilder. Ik zie bekende namen, Phil Bloom, Rob Scholte, en word verrast door het werk van Mike Ottink, Jan ten Have en David Adams. Ottink visualiseert geluid. Grafische voorstelling van klanken. Frank Taal laat me het indrukwekkende Moleskine schetsboek zien van waaruit Ottink werkte aan deze serie schilderijen. Bijna nog mooier dan het resultaat op doek.

Met enig ongeloof bekijk ik de porseleinen schilderijen Repetae van Jan ten Have. Kan dit? Kennelijk. Het resultaat is kwetsbaar werk van een mooie diepe kleur. Die breekbaarheid blijkt te kloppen. Slechts en gedeelte van de kunstwerken overleeft het maakproces en sneuvelt in de bakoven.

mooie, ontroerende portretten

Bread & Butter bestaat uit gefilmde portretten van zes Australische  immigranten gemaakt door David Adams. In split screen zie ik aan de linkerkant Nick the Barber terwijl hij een klant aan het knippen is. Hij vertelt zijn verhaal over emigratie van Griekenland naar Australië. Het rechter scherm becommentarieert en onderstreept zijn woorden met historische en recente beelden, soms algemeen en soms van persoonlijke aard. Zo vormen de twee beelden één geheel en vertellen samen de geschiedenis van een Griekse immigrant die de taal niet sprak en moeizaam zijn weg in de nieuwe wereld vond. Er volgen nog vijf mooie, ontroerende portretten, die bij elkaar een beeld geven van de smeltkroes van de Australische samenleving, ontstaan door immigratie vanuit alle delen van de wereld.

Veel moois te zien bij Galerie Frank Taal deze zomer!

Deelnemende kunstenaars:  Aeneas Wilder, Ben Kruisdijk, Bram Braam, Daan den Houter, Georg Bohle, Gerben Mulder, Hester Scheurwater, Jan ten Have, Marilou van Lierop, Midas Zwaan, Mike Ottink, Pascal Bastiaenen, Phil Bloom, Rob Scholte, Willem Besselink, Ties Ten Bosch

Figure That t/m 22 augustus in Galerie Frank Taal

 

Kunstenaarsboeken in Meermanno

Meermanno
Fernand Léger/Paul Éluard – Liberté, j’ecris ton nom – Paris : Seghers, 1953

Prachtig uitgegeven kunstenaarsboeken die je zou willen vasthouden, voorzichtig in bladeren, aan ruiken. Ze staan en liggen veilig achter glas dus dat kan niet, maar wat is het een genot om naar te kijken! Museum Meermanno exposeert een geweldige verzameling kunstenaarsboeken van na 1950. Louise Bourgeois, Sol LeWitt, herman de vries, Ellsworth Kelly, James Turnell, Sjoerd Hofstra, met open mond schuif ik langs de vitrines. Ik wil hier wonen.

MeermannoIn het gedempte museumlicht zien ze eruit als archeologische vondsten. Het maakt ze nog meer bijzonder. Hoeveel zorg is hier niet aan besteed? Sol LeWitt is goed vertegenwoordigd in de expositie. Veel kleine uitgaves, vaak prachtig van kleur en schoonheid liggen in de vitrines, maar het  hoogtepunt is het in 1950 uitgegeven Complex Forms. De uitgeklapte pagina’s  laten een grandioze schakering van kleuren zien. Ook James Turnell heeft een vitrine waarin een aantal prachtige uitgaves liggen, en Ellsworth Kelly, Damien Hirst, Sjoerd Hofstra, het gaat maar door. Het is een overweldigende ervaring om in zalen rond te lopen waarin zoveel moois te zien is, dat met zoveel zorg en liefde is vervaardigd.

Meermanno

Veel kunstenaars uit de tweede helft van de vorige eeuw lieten boeken uitgeven als kunstwerk in oplage. Dat varieert van exclusieve uitgaves met een oplage van enkele exemplaren tot kunstenaars die het boek als middel zagen om een groot publiek te bereiken. Van die grote oplages zijn vaak slechts weinige exemplaren overgebleven. Het publiek was toen niet geïnteresseerd en de uitgever vernietigde de voorraad die lag te verstoffen. Nu zijn de enkele overgebleven exemplaren vaak gewilde verzamelaarsobjecten.  Museum Meermanno heeft van deze kunstenaarsboeken een prachtig overzicht gemaakt. Ga kijken, je hebt nog een week de tijd.

MeermannoOverigens, worden ook in deze tijd van internet en verminderde belangstelling voor het boek, nog steeds prachtige kunstenaarsboeken gemaakt. In Rotterdam heeft de winkel van Hans Walgenbach Art & Books een bijzondere verzameling boeken die door kunstenaars zijn vormgegeven. Nog steeds komen daar boeken bij zoals de boeken van Ellen Korth.

Van Picasso tot Sol LeWit t/m 13 juli in Museum Meermanno, Den Haag.

This must be Beijing

Museum Boijmans van Beuningen
Zhang Huan – Memory Door (Writing Calligraphy), 2006

In de tentoonstelling Focus Beijing in Museum Boijmans van Beuningen is het werk te zien van twee generaties hedendaagse Chinese kunstenaars. De kunstwerken zijn afkomstig uit de verzameling van het echtpaar De Heus-Zomer, een van de grootste collecties van Nederland.

focus2Eerder zag ik een greep uit de collectie De Heus-Zomer in het Singer Museum in Laren. Van Appel tot Dumas vond ik toen wat braafjes. Daarom was ik benieuwd naar de selectie Chinese kunst die deze zomer in Museum Boijmans van Beuningen te aanschouwen is. Op televisie, in DWDD, legde het echtpaar uit hoe ze met het verzamelen van Chinese kunst begon. Tussen de anekdotes door leerde ik hoe Zhang Huan as gebruikt om te schilderen. Maar ik zag ook hoe ‘big’ de kunstenaars inmiddels zijn en bij mij meer de indruk wekten van investeerders dan van kunstenaars. De ateliers hebben veel weg van productiehallen. Ik werd er niet erg enthousiast van. Hoe zou het zijn om het werk bij Boijmans te zien hangen?

begrijp ik er geen barst van?

Veel van het werk in de tentoonstelling is figuratief met een duidelijke symboliek. Zoals een houten deur met daarop een grote afbeelding in houtsnijwerk  van een groep jonge mensen die kijken naar een man die kalligrafeert. De afbeelding is omlijst en gedeeltelijk beschilderd alsof het een papieren affiche is. Het is gebaseerd op de oude propaganda-afbeeldingen uit de culturele revolutie. Die deur hangt dwars en wat kalligrafeert die man? De verbogen klerenhanger van Ai Weiwei is gewoon een leuk zelfportret. Het jongetje dat in slaap is gevallen op een boek, gemaakt door Zhang Xiaogang, gaat me net even te ver richting kitsch. Of is dit de Chinese Jeff Koons en begrijp ik er geen barst van? Een aantal van de as-schilderijen van Zhang Huan maakt indruk. De astinten geven de schilderijen een mooie sombere sfeer. Vernietiging en de feniks die uit zijn as herrijst. Hoewel een feniks misschien geen Chinese symboliek is. Verderop in de tentoonstelling zie ik een sculptuur van Zhao Yao. En figuur als een stralenkrans in ijzer uitgesneden. Bij de foto’s van Hai Bo blijf ik zitten met de vraag of het dorre bouwland iets betekent. Misschien wil ik betekenis zien in iets dat geen betekenis heeft en kijk ik teveel met mijn westerse blik naar een kunstwerk van Chinese makelij. Daarbij, er is veel werk dat mooi is van compositie en kleur, en ik zie de kritiek op de Chinese machthebbers die in de werken verborgen zit, toch wringt en schuurt deze keuze uit de collectie De Heus-Zomer mij te weinig.

Focus Beijing t/m 21 september in Museum Boijmans van Beuningen.

‘This must be 2019′

tobb1

De Waterkant is een heerlijk grasterras in het Westbroekpark in Den Haag. In de bunker bij het terras is de expositie ‘This must be 2019′  van Topp & Dubio te zien. Na een voorbereidende sessie op het terras dook ik de bunker in.

topp5De verbazing is voelbaar. ‘Hebben ze deze spullen gevonden?’ Elf kinderen, allemaal ongeveer twaalf jaar oud, staan rondom het zwarte vlak van Topp & Dubio. Niemand raakt iets aan of stapt op het zwarte vlak waarop een aantal voorwerpen gerangschikt zijn. Ze kijken elkaar aan. Wat is dit? Dan komt een jongen binnen, ‘Wie gaat ermee voetballen?’ De betovering is verbroken en weg zijn ze, de bunker uit naar buiten toe. Heel even waren ze in de ban van het werk van Topp & Dubio.

Het wordt er niet duidelijker van, wel poëtischer

Ik blijf alleen achter en stel mezelf dezelfde vraag ‘Wat dit is?’ Voorwerpen gerangschikt in verrassende patronen en combinaties, voorzien van teksten in een vreemde onbegrijpelijke taal. Projecties, video’s, een rode knop waar ik niet vanaf kan blijven; hoe verder ik de bunker binnendring, hoe meer ik gegrepen word door dit werk. Ik kijk naar een bal bovenop een kleine hellingbaan. Onderaan de helling is een pijl aangebracht in de richting waarheen de bal zou rollen, als hij gaat rollen. Is er dan een andere mogelijkheid? Ernaast is een spiegelende wand aangebracht. ‘Visuele gedachten en vooruitzichten voor het – vooralsnog – fictieve jaar 2019,’ schrijven de makers. Het kunstwerken zijn voorzien van teksten gemaakt door taalkundige en dichter Sean Cornelisse, gespecialiseerd in toekomstige talen. In de folder staan vertalingen van de raadselachtige zinnen. Het wordt er niet duidelijker van, wel poëtischer. De toekomst van Topp & Dubio heeft een mysterieuze schoonheid en laat zich niet makkelijk ontrafelen in begrijpelijke beelden. Ben ik inmiddels in de ban van Topp & Dubio? Ik besluit terug te keren naar het terras om wellicht wat later nog een keer in de bunker te gaan kijken.

‘This must be 2019′ van Topp en Dubio is t/m 13 juli te zien in de bunker bij terras de Waterkant, Westbroekpark t.o. Haringkade – Den Haag.

Mu.ZEE pakt uit met Cinema Joostens

Mu.ZEE
Paul Joostens – Fragmenten van de Grote Collage, 1917

Het voelde als een ontdekking. In Mu.ZEE in het Belgische Oostende was Blikvangen aanwezig bij de opening van de tentoonstelling Cinema Joostens, assemblages en collages van de Belgische kunstenaar Paul Joostens. Wij bekeken vol bewondering en verbazing het werk van deze voor ons onbekende Vlaamse meester.

een eigen krachtige hand van creëren

Onder de radar, boven de radar, hoe je het ook wilt noemen, de Antwerpse avant-garde kunstenaar Paul Joostens (1889-1960) was bij ons buiten beeld. Gelukkig dat het Oostendse kunstmuseum aan zee Mu.ZEE  met haar directeur Philippe Van den Bossche deze belangrijke kunstenaar wel in het blikveld had en heeft. Eerder dit jaar stonden de schilderijen en tekeningen van Joostens centraal en deze zomer is de beurt aan zijn collages en assemblages. Het resultaat is Cinema Joostens, een enorme verzameling werk die dateert van begin vorige eeuw tot ver in de jaren vijftig. Joostens werd geïnspireerd door het kubisme en dadaïsme en in het vroege werk herkent men de invloed van Kurt Schwitters, Picabia en Picasso. Maar ook dit vroege werk is zeer de moeite waard. Ondanks de duidelijke invloeden van buitenaf is in het werk toch duidelijk te zien dat Joostens een eigen krachtige hand van creëren had. Een andere belangrijke inspiratiebron was de film. Tal van verknipte foto’s uit kranten en tijdschriften met daarop cinematografische afbeeldingen vonden hun weg in één van de collages van Joostens. Later ontwikkelde hij een stijl waarin hij steeds meer religieuze elementen naar voren liet komen.

Mu.Zee
De Grote Collage bij Paul Joostens thuis gefotografeerd door René Guiette

Een indrukwekkend meesterwerk is de Grote Collage uit 1917. Het reusachtige werk was opgebouwd uit talrijke snippers papier. Het is helaas verloren gegaan en er bestaat slechts een foto waarop Joostens zittend poseert naast dit prachtige werk. Het werk heeft in elk geval bestaan tot 1941, maar is daarna om onduidelijke reden verknipt. Tegenwoordig zijn slechts stukken van dit werk terug te vinden, verspreid over diverse collecties. Mu.Zee heeft de zwart-wit foto door experts laten onderzoeken en in laten kleuren. Aan de hand van deze inkleuring heeft men de bestaande fragmenten gerangschikt. ‘Een lastige werkje,’ vertelt museumdirecteur Philippe Van den Bossche, ‘Waarbij een stagiaire uiteindelijk de laatste delen op de juiste plekken wist te plaatsen.’ Aan de hand van de overgebleven fragmenten dacht men lange tijd dat de Grote Collage een abstract werk betrof, maar op de zwart-wit foto kan men duidelijk mensfiguren herkennen.

Sem’s KidsKunstKennersKeuze

cinema6
Sem Keizer bij zijn favoriete collage van Paul Joostens op de tentoonstelling Cinema Joostens

“Dit is een collage van Paul Joostens uit 1924. Het heeft geen titel. Wat ik mooi vind is dat het er eenvoudig uitziet, maar echt heel mooi is. Wat je ziet lijkt een beetje op Oostende waar het Mu.ZEE is. Maar dat kan natuurlijk niet, want dit is 90 jaar geleden gemaakt. Toen zag Oostende er heel anders uit. Daarom denk ik dat dit de toekomst was zoals Paul Joostens in 1924 dacht dat hij zou worden. Dat had hij goed gezien!”

grote en overzichtelijke expositie

 

Paul Joostens was een eigenzinnige man die zich nooit bij een kunststroming heeft aangesloten. Een lastig mens die moeilijk aansluiting vond bij andere kunstenaars. Zijn vriendschap met de dichter Paul van Ostaijen ging teloor in ruzie en kinnesinne. Joostens trok zich in de loop van zijn leven steeds verder terug op de vierkante meters van zijn atelier om daar uiteindelijk in 1960 vereenzaamd te sterven. Gelukkig heeft Mu.ZEE uit zijn werk een voortreffelijke tentoonstelling samengesteld.  Deze grote en overzichtelijke expositie is alleen al een bezoek aan Oostende waard.

Cinema Joostens t/m 14 september in Mu.ZEE, Romestraat 11 Oostende