Een uitdijend universum

cokkie4
Marisa Rappard – Waves of Whispers 2, 2015 (detail)

cokkie1Het werk van Joris Kuipers ken ik van de expositie in De Witte Slagerij en de Papier Biënnale in Museum Rijswijk. De anatomie van het macabere zou je het kunnen noemen. Met papier, lijm en een paar andere ingrediënten creëert hij objecten die enigszins luguber ogen maar ook sierlijk zijn. In de voorkamer van Galerie Cokkie Snoei  in Rotterdam hangt (naast ander werk) Vollig Losgelöst, een aquarelcollage. Alsof een schedel in full colour openbarst, in exploded view in de lucht hangt.  Met papier, waterverf en een schaar maakt Joris Kuipers sterrenstelsels vol kleurige details. Een uitdijend universum. Ik kan er lang naar kijken.

cokkie5De achterkamer is gereserveerd voor Marisa Rappard. Zij pakt een pen, een potlood, zet het op papier en trekt een lijn gaat de hoek om en nog een hoek en laat niet meer los. Als een op hol geslagen Ariadne kringelt ze maar door en laat een eindeloze draad achter. Bij Galerie Cokkie Snoei hangt een geweldige tekening op rol aan de muur. Draai aan de hendels en een  wirwar openbaart zich. Een heilig schrift in een labyrintische taal. Hier en daar zijn kleine vlakken ingevuld. De details cokkie6 zijn er voor de oplettende kijker en verdwijnen gemakkelijk  in de kakofonie van de door denderende pen van Marisa. In een hoek van Cokkie’s achterkamer hangt/staat Waves of Whispers 2. Hier is een kunstwerk in opstand gekomen en wringt zich op een staketsel van de muur de galerie in. Nee, klopt niet! Het zijn twee tekeningen. Eén aan de muur en de ander dwarrelt als een stuk geslagen spiegel in de lucht. Prachtig werk.

De exposities Goodbye George, Burn The Ship Come Spring van Joris Kuipers & Being Lost In A Mere State Of Wonder van Marisa Rappart  zijn t/m 2 mei te zien bij Galerie Cokkie Snoei, Mauritsweg 55 Rotterdam.

cokkie3

Zoek de verschillen- Woody van Amen/Hidde van Schie

hidde1
Achter: You are always on my mind (1973), Felix en Odorex (1963) van Woody van Amen. Voor: We Are One But We Are Not The Same (in my baby’s arms – edition) (2015) van Hidde van Schie.

In het kader van festival Motel Mozaïek werd bij Tent afgelopen zaterdagmiddag een paar stevige decibellen het pand in geblazen. Yuri Landman liet horen wat het resultaat was van de workshop ‘zelf muziekinstrumenten bouwen’ en daarna knalde Hidde van Schie met zijn nieuwe band Friday Wilkinson door een geluidsbarrière.  Ik was er voor de korte rondleiding die Hidde van Schie gaf door de tentoonstelling New Romantic Spirit, waar zijn beeldend werk hangt naast het werk van pop-art veteraan Woody van Amen. Maar ik bleef wel hangen voor de toegift.

Felix en Odorex hangen tegenover Reverse Neon Eagle reverseneoneagle en Sad Neon Eagle neoneagle , de oude meester tegenover een nieuwe held. ‘Sporen verdiend’ tegenover ‘timmert aan de weg’. Woody van Amen liet zich inspireren door  zijn reis naar Azië en de Zwitserse berg Matterhorn. Hidde hield een kort verhaal over zijn manier van werken, zijn inspitatiebronnen en hoe hij in contact kwam met Woody van Amen (hun ateliers bevinden zich vlak bij elkaar). Uit hun ontmoetingen werd het idee van een gezamenlijke tentoonstelling geboren.  Is het een goed idee? Soms wel. De gitaren van  We Are One But We Are Not The Same van Hidde van Schie zijn een update van het werk van Woody van Amen. Ik dacht woody1oosterse invloeden in het werk van Hidde van Schie te bespeuren, maar hij reageerde daar wat terughoudend op. Terecht merkte hij op dat Woody van Amen echt op reis moest om ergens kennis van te nemen maar dat tegenwoordig alle culturen via de computer aanwezig zijn. Daarbij groeide Van Schie op in Rotterdam-West en waren alle culturen in de buurt voor handen.

Hidde van Schie is toch meer een schilder dan een maker van sculpturen en objecten zoals Woody van Amen. Die had de ambitie om abstract expressionistisch schilder te worden maar toen hij begin jaren zestig in New York aankwam, viel hij met zijn neus in de pop-art-boter en dat beviel Van Amen wel. Toen Hidde van Schie woody 2op de academie ging schilderen werd daar raar naar gekeken. ‘Met andere media heb je zoveel meer mogelijkheden,’ werd er gezegd.  Maar juist in de beperking van het schilderen ontdekte Van Schie de enorme hoeveelheid aan technieken en materialen die de schildertechniek  te bieden heeft. Inmiddels heeft de realiteit Van Schie gelijk gegeven. Schilderen is weer helemaal terug.

En de blues is nooit weggeweest. Hidde van Schie gespte zijn gitaar om en schilderde in indigo mannenverdriet in alle toonaarden.

De tentoonstelling New Romantic Spirit van Woody van Amen en Hidde van Schie is nog t/m 19 april (aanstaande zondag) te zien in Tent Rotterdam

hidde3
Opstelling samengesteld uit kleine objecten en installaties van Woody van Amen en Hidde van Schie

Getemde Hemel – Miek Zwamborn

miek5

In een vitrine ligt een gebreide wollen trui uit de Tweede Wereldoorlog. Daarnaast een wit vel papier met daarop het gedicht Trui alleen.  Miek Zwamborn doet zes maanden lang archeologisch onderzoek in de zalen en depots van het Gemeentemuseum in Den Haag. De tentoonstelling Getemde Hemel wordt telkens aangevuld met nieuwe vondsten en met haar eigen werk.

miek6Miek Zwamborn is schrijver, dichter, vertaler en beeldend kunstenaar. Van haar las ik kortgeleden de bijzondere roman De Duimsprong waarin landschap een centrale plek inneemt. Ook in de novelle Vallend Hout is de natuur een katalysator voor het menselijk handelen. Deze fascinatie zie je terug in de tentoonstelling. Ze heeft een voorkeur voor natuur en ruig landschap. Uit de catacomben van het Gemeentemuseum diepte Miek kunstwerken op en voorzag die van aantekeningen of gedichten. Het grillige beeldhouwwerk Porthmeor van Barbara Hepworth, een tekst van Herman de Man uit Het wassende water, een groot schilderij van de zee; je voelt  de gure wind aan je kleren trekken en  die trui komt nog van pas, al zitten er een paar flinke gaten in.  Opmerkelijk zijn de twee tekeningen van Janmiek3Schoonhoven. Ernaast staat op de muur een tekst van Jan Schoonhoven waarin de kunstenaar uitlegt dat zijn werk juist ver weg van de natuur staat: ‘Een wit vlak is een wit vlak’.  Daaronder heeft Miek Zwamborn een tekst van Otto Pleine geplaatst die daar commentaar op geeft. Zo zijn er tal van vondsten die Miek Zwamborn naast elkaar plaatst. Een kastje met curieuze voorwerpen, een kleine eigen wereld ontstaat, ontstaan uit de grote wereld van het Gemeentemuseum.

Miek Zwamborn blijft doorgraven

Wat een mooi initiatief is dit! Ik zal regelmatig terug moeten keren naar het Gemeentemuseum. Miek Zwamborn blijft doorgraven en de tentoonstelling telkens aanvullen met nieuwe vondsten, gedichten en teksten. Bij de tentoonstelling verschijnt eind juni een bijbehorend schetsboek miek8 , dat ook op zaal te zien is en dan is afgerond. Een bibliofiele uitgave van het schetsboek (oplage 75 ex.) is vanaf 21 juni te koop in de museumwinkel.

Getemde Hemel is het begin van een serie waarbij het Gemeentemuseum elk half jaar een ‘schrijver-in-de-residentie’ krijgt. De schrijver mag  een half jaar lang speuren in de zalen en depots van het museum en met het gevonden materiaal een tentoonstelling inrichten.

Getemde Hemel van Miek Zwamborn is t/m 21 juni te zien in het Gemeentemuseum Den HaagDe Duimsprong is te koop bij de betere boekhandel.

miek7
Gerard Fieret – The Wind, 1979

‘Don’t put fresh water fish in a salt water tank’

1646a

Een Amerikaanse familie, alles schudt en rammelt, de vader loopt rond en vertelt over zijn jeugd. In de tentoonstelling Office Paintings bij 1646 in Den Haag laat Bryan Zanisnik ons zijn versie van het houtje-touwtje-gezin waarin hij opgroeide zien. De kunstenaar verschuilt zich veilig onder de bank terwijl pa probeert een tafeltje te repareren.

1646dDe zuilen van gips met diorama’s in 1646 heeft Bryan Zanisnik ter plekke gefabriceerd. In het interview – 1646 verstrekt bij elke tentoonstelling een vouwblad met een interview met de betreffende kunstenaar- kun  je lezen, dat hij zich bezorgd maakt of het benodigde bouwmateriaal, drywall, in Nederland wel verkrijgbaar is.  Ja, dus en in de zuilen zijn glazen wijn, leeg en half gevuld, en gymschoenen te zien. In een zuil is in het midden een gat aangebracht waardoor ik een inkijk heb in een kleine kamer met twee stoelen en een zandloper als tafel. Kijken we met Bryan mee 1616bvanuit zijn schuilplaats onder de bank? In de video’s van de Amerikaanse kunstenaar Bryan Zanisnik duikt regelmatig zijn vader op. In de video Modality probeert hij  met een slecht passende tafelpoot een tafel te repareren.  Alles trilt en lijkt op instorten te staan; en soms stort het ook in. Onverstoorbaar haalt de vader aan de hand van willekeurige materialen herinneringen op aan zijn jeugd terwijl de rest van het gezin er niet aan te pas komt. Ze hebben dit al zo vaak gehoord.

Aquarium Paintings zijn twee video’s naast elkaar geprojecteerd. Rechts scant een camera vanuit de hoogte een slooplocatie met resten van kantoren. Links de vader die met een enorme fles worcestershiresaus vanuit zijn kantoor naar de sloopzooi toeloopt en een verhaal vertelt over het houden van een aquarium en dat je nooit, nóóit zoetwatervis in een aquarium met zout water moet plaatsen. Een bouwvakker (Bryan?) vlucht naar een soort grijper om verder te gaan met de sloop. De vader schudt een boodschappenkarretje heen en weer, duwt tegen een muurtje, alles rammelt en trilt, aan de achterkant van een instabiel muurtje vallen spullen op de grond.

De videos bevatten mysterieuze scenes waarin je veel Freudiaanse betekenis kunt zien. Wie sloopt hier? De overheersende rol van de vader en de kunstenaar die angstig wegkruipt. Office Paintings is een intrigerende installatie en met nogal wat raadsels. Toen ik bij 1646 de deur uitliep en de Boekhorststraat opliep had ik ze nog lang niet allemaal opgelost maar één ding wist ik wel: ‘Never put fresh water fish in a salt water tank. It wil kill them right away.’

Office Paintings van Bryan Zanisnik t/m 19 april in 1646 Den Haag

1646c

Salut d’Honneur Jan Hoet

zee5
Kris Martin – Altar

Het samenstellen van de tentoonstelling De Zee heeft Jan Hoet niet kunnen volbrengen. Hij overleed op 27 februari vorig jaar. In de zomer van 2013 had de Stad Oostende hem uitgenodigd om een tentoonstelling met als thema de zee te maken. De Zee werd toch voltooid en werd een eerbetoon, een Salut d’Honneur aan ‘kunstpaus’ Jan Hoet. Continue reading