Kunsttijdschrift DOOS

Als je zoekt op deze titel via Google vind je niks. Onbegrijpelijk, als je -zoals ik- weet wat een fantastisch initiatief Kunsttijdschrift DOOS indertijd (1988) is geweest, en zelf in het bezit bent van één exemplaar van dat tijdschrift. Nou ja, tijdschrift. Het tijdschrift bestaat uit een doos van 61 bij 32 bij 12 centimeter, met daarin weer veertig doosjes van 15 bij 30 bij 1 centimeter hoog. Elk doosje is door een kunstenaar naar eigen inzicht gebruikt. Altijd zit er een verrassing in van de meest uiteenlopende soort, en vaak is ook de buitenkant en de binnenkant van het deksel betrokken bij het idee. Of je krijgt via een gaatje zicht op het nauw verlichte binnenste.Het uitpakken van de doos alleen al is een groot genoegen Je moet voorzichtig zijn, want er kan eendendons in zitten dat bij het wegnemen van het deksel wordt meegeturbuleerd de kamer in, zodat je een poos bezig bent alle pluisjes terug in de doos te krijgen (wat mij niet lukt). En steeds bij het openen komt er iets totaal anders te voorschijn dan er al is uitgestald: etsjes, tekeningen, lino’s in schrille confettikleuren, collages, foto’s, drukwerkjes, gipsafdrukken, aquarellen of alleen maar een mooi Argentijns pakpapier voor fruit. Produccion Argentina rimpelt uit het torp van de vergeelde textuur.

Ook literatuur maakt deel uit van de inhoud. Zoals het gedicht Het uur der opiaten van Anne Vegter in een doosje met papaverzaad (?):

EEN ORANJE PAPAVER STAMELT
In het zengende licht. Zij bespot de stad
Waar mijn metro rijdt, mijn snelvervoer
Naar genot. Er wordt gezegd dat zij
Stamelt omdat de wind haar kussen wil.
Maar tegen haar zin. Er wordt gezegd
Dat zij de wind herkent, die vroeger
De adem van de hemel was.
Frèle staat zij in de mensenwoede,
(…)

Uiteindelijk zit ik als een groot kind temidden van de uitgepakte doosjes in de duisterende kamer. Alsof Sinterklaas is langsgeweest, en zo voel ik me ook. Ik overweeg om een perspex kastje te bouwen waarin steeds een ander kunstwerkje kan worden getoond. Maar uiteindelijk pak ik toch alles weer in. Een schatkamer voor de ingewijden. Een tijdcapsule gemaakt door negenendertig kunstenaars, want één doos bevat het colofon. De redactie bestond uit Jenneke ter Horst, Ben Koster, John van Leeuwen en Rob Maan. Met dank aan j.a.m. rotterdam Grafisch Ontwerpbureau. Wat een plezier straalt dit tijdschrift uit. Wat een rijk bezit.

Zie hier de volledige fotoreportage van de ontdekking van Kunsttijdschrift DOOS twee, Rotterdam, juli 1988

7 reacties op “Kunsttijdschrift DOOS

  1. Ik heb jaren geleden op een veiling ook een doos gekocht, ik heb alle afzonderlijke doosjes op een plank bevestigd met twee zijdig doorzichtige tape. Ik weet alleen van acht van de kunstwerkjes niet, wie ze gemaakt heeft, dat ben ik nu aan het uitzoeken en ik zag dus dit artikel. Mijn doosjes zijn 10x8x5 cm en van doorzichtig plastic. De inhoud komt wel zo’n beetje overeen.
    Fennie willemsen

    1. Beste Fennie

      Leuk om te horen. Is er ook een doosje met een “Colofon”? Bij mijn exemplaar wel, en daar zijn alle kunstenaars opgesomd.

      Mart

  2. Ik ben zelf in het gelukkige bezit van DOOS 1. DOOS 2 en DOOS 3 en het is telkens weer een feestje om de doosjes uit te pakken.

    Marja

    1. Inderdaad een gelukkig bezit Marja. Ik heb er twee, en alleen al in gesloten toestand is het een schatkamer. Een doos vol belofte.
      Enjoy
      Mart

  3. Pakweg 30 jaar na dato … weet iemand of de dozen geregistreerd staan op naam ? Komt er een jubileum DOOS no 30 ? Wie was destijds initiatiefnemer ??

Laat een reactie achter op Ton Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.